Działalność polityczną rozpoczął jak propagandzista Reichswehry. Podczas swych wystąpień wskazywał na winnych klęski szkop w środku I wojnie światowej również rewolucji listopadowej 1918, którymi jego zdaniem byli Żydzi, komuniści, socjaldemokraci także liberałowie – na fali frustracji społecznej spowodowanej klęską wojenną, zyskał tym sobie grupy zwolenników.
W 1919 wstąpił do Niemieckiej Partii Robotników (Deutsche Arbeitspartei, DAP), której nazwę do wnętrza następnym roku zmieniono na NSDAP. W 1921 został jej przewodniczącym z tytułem wodza (niem. Führer), dodatkowo niemalże dyktatorską władzą. W tym samym roku zreorganizował partyjne bojówki tworząc wewnątrz dniu 4 listopada 1921 "Oddziały Szturmowe" SA (niem. Sturmabteilung) – zajmujące się odtąd m.in. fizyczną likwidacją przeciwników politycznych, walką z opozycją plus pogromami Żydów. Z partyjnego pisma Völkischer Beobachter, które NSDAP nabyła wewnątrz grudniu 1920, uczynił ogólnokrajowy gazeta (od 8 lutego 1923), który wskroś następne 25 lat stanowił jeden z filarów propagandy nazistowskiej.
Po nieudanym puczu monachijskim do wnętrza dniu 8 listopada 1923 (inaczej zamach stanu piwiarniany) został zmuszony na pięć lat więzienia również pozbawiony wolności w środku więzieniu wewnątrz Landsbergu (1924). Napisał w tym miejscu książkę Mein Kampf (Moja walka), w środku której sformułował plan ruchu nazistowskiego. Książka ta stała się swoistą "biblią" narodowych socjalistów, do 1939 została przetłumaczona na 11 języków, natomiast jej emisja osiągnął 5 mln egzemplarzy. Jej tezy powtórzył do wnętrza Das zweite Buch, książce nieopublikowanej zbyt jego życia, oraz odnalezionej na wskroś historyków do wnętrza latach dziewięćdziesiątych.
Po przedterminowym zwolnieniu z więzienia do wnętrza grudniu 1924 roku skupił wokół siebie krąg ambitnych oraz bezwzględnych współpracowników, reaktywując inicjatywa partyjną NSDAP. 7 kwietnia 1925 Hitler zrzekł się austriackiego obywatelstwa, zaś zaledwie do wnętrza 1932 uzyskał niemieckie. Momentem kluczowym na rzecz jego partii był zakłócanie oszczędnościowy wewnątrz 1929. Wówczas albowiem wyborcy zwrócili się do wnętrza stronę dwóch skrajnych partii – komunistów również Narodowych Socjalistów. Jego transza po wyborach we wrześniu 1930 otrzymała 107 mandatów do Reichstagu oraz stała się z początku drugą, oraz z kolei pierwszą frakcją do wnętrza parlamencie (po utworzeniu wewnątrz 1931 sojuszu z niemieckimi ugrupowaniami prawicowymi tzw. frontu harzburskiego).
Zwycięstwo wyborcze ułatwił znacznie faktyczny stan rzeczy pozyskania wewnątrz 1929 na wskroś nazistów niemieckiego przemysłowca Alfreda Hugenberga[1], który na wskroś wiele następnych lat wspierał ich finansowo – za sprawą temu NSDAP mogła zorganizować zakrojoną na szeroką skalę kampanię propagandową także zagwarantować sobie stałe źródło funduszy na bieżącą działalność.
W styczniu 1932 Hitler plus inni działacze nazistowscy spotkali się do wnętrza Düsseldorfie z grupą 300 przemysłowców niemieckich[2], zaniepokojonych ekspansją komunistów niemieckich. Nazistom również Hitlerowi, w charakterze gwarantującym transakcje wielkiego przemysłu, przyrzeczono znaczną wsparcie finansową, za sprawą której mogli upichcić się do wyborów do wnętrza marcu 1932 dodatkowo zorganizować kampanię przedwyborczą. Podczas spotkania, Friedrich Thyssen, naczelny koncernu stalowego Thyssen AG, powiedział iż: tylko strzyga narodowosocjalistyczny także upiór jego przywódcy mogą zmienić historia kraju[2]. Hitlera wsparły podobnie inne największe niemieckie koncerny, ostatnim tchem wewnątrz latach 1933-1934 koncern syntetyczny IG Farben (oskarżony po wojnie wewnątrz procesach norymberskich o zbrodnie wojenne), przekazał nazistom 84,2 mln reichsmarek, zaś koncern twardy jak stal Friedrich Krupp AG 12 mln do roku 1939.
W roku 1932 przegrał wybory prezydenckie, otrzymując 36,8 procent głosów (ok. 13,4 mln wyborców), pod wysokiej frekwencji wyborczej. 5 marca 1933 w środku wyborach do Reichstagu, Hitler doszedł do władzy do wnętrza procedura legalny, kiedy NSDAP, będące do wnętrza koalicji z DNVP (niem. Deutschnationale Volkspartei), wygrało wybory parlamentarne z wynikiem 43,9% głosów (288 na 444 miejsc wewnątrz parlamencie). Następnie Hitler wykorzystał luki do wnętrza prawie że do przejęcia pełnej władzy, na zasadzie specjalnych pełnomocnictw, które otrzymał w środku tryb legalny, decyzją Reichstagu.